-Хүнийг инээлгэх хэцүү юу? -Заанаа: Хэцүү байлгүй яахав. Хүнийг инээлгэнэ гэдэг зүгээр нэг марзагнах асуудал биш. Тухайн жүжигчнээс маш их ур чадвар, мэдрэмж шаарддаг. Тийм ч болохоор хошин урлагийн жүжигчид үзэгчдийг инээлгэхийн тулд үнэхээр тэр дүрдээ бүрэн орж байж үзэгчдийг инээлгэнэ. Яг энэ агшинд үзэгчдийн анхаарал миний нүдний харц руу чиглэсэн байна гэх зэргээр мэдрэх нь л чухал. -Амбийгийн хувьд хувь хүний хүмүүжлийн асуудлыг юу гэж боддог вэ? -Амбий: Миний хувьд айлын бага хүүхэд, аавдаа ч нэг их зодуулж байгаагүй. Ах нараасаа  банга хүртэж байсан. Миний хувьд хувь хүний хүмүүжлийг цэрэг  олгодог. Би аравдугаар ангиа төгсөөд ангийнхантайгаа цэрэгт явсандаа их баярладаг. Тэнд дээрээ хоёр онтой, дан оноороо байж үзсэн.  Дээрээ ч онгүй доороо ч онгүй байлаа. Анхны өвлийн таталт байсан. Энгийн хувцастай явж байснаа л гэнэт хэрэг хийгээгүй байж зодуулж үзсэн. Одоо бодоход тэр хүн намайг хүн болгох гэж зодсон. Цэрэгт яваад хүн хүнээс үг сонсож сурдаг. Гэтэл одоогийн залуус цэрэгт ерөөсөө явахгүй байна. Эр хүн гэдэг цэргийн алба хаах ёстой. Одоо цэргийн алба хаасан хүнийг төрийн албанд ажилд авна гэж шинэ дүрэм гарсанд их баярлаж байгаа. Хуурамч бичиг баримт л битгий байгаасай.  Батлан хамгаалах яамнаас “Тусгай салаа” зэрэг цэрэгтэй холбоотой уран бүтээлүүд хийж байна. Энэ бол нэг арга зам. Гэхдээ илүү өөр аргаар улс эх орны зүгээс анхаарал тавьж ажиллах хэрэгтэй. Цэрэгт явснаар хүн чанарын нэг жаахан юм суулгаж өгсөн бололтой. Одоо эрэгтэйчүүд найз охиноосоо, эхнэрээсээ илүү хэрүүлч, хэл ам нь хурц, үг газар гээхгүй болж. Эсвэл огцом зангаа барьж чадахгүйгээсээ болж хэрэг төвөгт орж байна. Жаахан тэвчсэн бол тэр хүн ямар ч асуудалд орохгүй. Тэр тэвчээрийг цэрэгт л олгодог.  Би цэрэгт очиж зодуул гээд байгаа юм биш ээ. Цэрэгт очсон хүн үг сонсож сурдаг юм.