Улаанбаатарын түгжрэл зөвхөн автомашины тоо олширсноос үүдээгүй. Харин хотын төлөвлөлт, нийтийн тээврийн хүртээмж, замын сүлжээний уялдаа, зогсоолын зохицуулалт зэрэг олон хүчин зүйл нөлөөлж байна.

Дэлхийн банкны судалгаагаар Улаанбаатарын хувийн автомашины тоо 2012 онд 258 мянга орчим байсан бол 2021 онд 615 мянга орчим болж өсжээ. Мөн 2019 онд гол замуудын дундаж хурд цагт 13 км, оргил ачааллын үед 9 км хүртэл буурсан байна.

Нөгөө талаар, 2026 оны тавдугаар сард Зам, тээврийн яамнаас танилцуулсан нийтийн тээврийн стратегийн мэдээлэлд гол замуудын оргил ачааллын үеэр хувийн автомашины дундаж хурд цагт 5 км орчим болж буурдаг гэж дурджээ. Энэ нь түгжрэлийг бууруулахын тулд зөвхөн замын багтаамжийг нэмэх бус, иргэдийн зорчих арга хэлбэрийг өөрчлөх шаардлагатайг харуулж байна.

Нийтийн тээврийн хүртээмжийг тэлэхийн тулд автобусны тоо нэмэхээс гадна хүлээлгийн хугацааг багасгаж, тусгай эгнээг чөлөөтэй ажиллуулан, автобусыг түгжрэлд автомашинаас хурдан зорчдог болгох шаардлагатай байна. 

Сургууль, ажлын байр, эмнэлэг, төрийн үйлчилгээ хотын цөөн хэсэгт төвлөрсөн хэвээр байвал иргэд өдөр бүр хол зам туулах шаардлагатай. Иймээс гэрийн ойролцоо сургууль, үйлчилгээтэй байх нөхцөлийг бүрдүүлэх нь түгжрэлийг урт хугацаанд бууруулах нэг арга юм.

Улаанбаатарын түгжрэлийг шийдэх бодлогын үр дүнг хэдэн километр зам барьсан, хэдэн автобус авснаар бус, иргэд өдөр бүр замд хэдэн минут хэмнэж байгаагаар хэмжих ёстой. Автобус хурдан, найдвартай болж, өдөр тутмын үйлчилгээг гэрийн ойролцоо авах боломж нэмэгдэж, замын хөдөлгөөн бодитоор сайжирсан цагт л түгжрэлийг бууруулах ажил үр дүнтэй болсон гэж үзэх үндэслэлтэй байна.